برای پگاه

1,2,3

من چشم می گذارم

تو قایم شو

می شمارم تا 10 تا 20 تا 50

چشم هایم را که باز می کنم ، رو که بر می گردانم

می بینم تو همین جایی

هیچ جا نرفته ای. هیچ وقت!

همیشه بوده ای

از 7 اسفند 82 تا همین امروز که تو 24 ساله شدی! _ بگذار تکرار کنم این 24 سالگیت را که اتفاقا هجی تک تک هجاهایش برای من حال خوب می آوررد._ هر چند که تو بخندی وفرار کنی از این 24 سالگی... تکرار این 24 سالگیت یعنی همه این 6 سال و اندی که با هم بوده ایم. با هم بالا و پایین شده ایم. گیرم که من این سر ایران باشم و تو آن سر ایران . یعنی همه تغییرهای کوچک و بزرگی که هر دو داشته ایم و هر دو نگریسته ایم به دیگری و لحظه ای خودش و تغییراتش را از نظر دور نداشته ایم.

یعنی همه دل نگرانی من از تهران تا تبریز تو

یعنی اینکه 6 سال تمام مواظب دیگری بودیم از همین راه دراز و کیست که بتواند انکار کند که نمیشود فاصله ها را جمع زد، فاصله مکانی را پیمود و یک دل شد!

پلک ها را که روی هم می گذارم میرسم به

ائل گلی و بادی که سراسیمه بین چادرهای ما تاب می خورد. هنوز که هنوز است وقتی چشم می دوزم به عکس مشترکمان خنده ام می گیرد ، که با چه مصیبتی چادرم را نگه داشته بود در میان وزش بی امان باد و بیشتر از تو خنده ام می گیرد که به خاطر من چادر به سر آمده بودی در میان آن باد و بوران...

پلک ها را میگذارم روی هم میرسم به

حدس های از راه دورت که رنگ چشم هایم را می خواند.

و اینکه هیچ کس به جز تو نفهمید چرا سال 83 اردی بهشت من بهشتی نبود.

به دل دل کردن هایت پای تلفن

و اینکه همیشه فکر می کنم می توانستم مانعت شوم و نگذارم یک نفر از راه دور برسد و لحظه های تو را ، روزها و سالهای تو را به یغما ببرد، اما دیر به خود آمدم، وقتی که کار از کار گذشته بود و من ماندم و سرزنش همیشگی ام که کاش اجازه نمی دادم و بدتر از همه اینکه فکر می کنم فقط من می توانستم مانعت شوم و نشدم!

چشم ها را می بندم ، بیشتر از همیشه دلم می خواهد بیایم تبریز

توی اتاق تو بنشینیم ، هی شعر بخوانیم، هی متن های تو را دوره کنیم، هی راز های بچه ها را لو بدهی ، هی من متحیر بمانم!

دلم می خواست بهمن کذایی سال پیش را به جای اینکه بست بنشینم در اعتکاف نگرانی برای دوستانم و برای خودم ، طبق وعده مان می آمدم تبریز و سند یک دنیا خاطره را به اسم خودمان می زدیم!

هیچ حواست هست که بیشتر از یک سال است که کتابت منتشر شده و هنوز به دست من نرسیده و تقصیر اول از آن جناب ناشر است و دوم از تو که عین خیالت نیست؟

چشم ها را که می بندم می بینم دقیقا از همان 7 اسفند عزیز و خاص و نزدیک بودی

از همان 7 اسفند و همان تلفن نصفه و نیمه که صدایت را پشت تلفن شنیدم، فهمیدم درست شناخته ام "پگاه ارشدی" را از لابه لای واژه هایش در نشریه های کشور! و اینکه این همه پیام و پیغام برای رساندن شماره ام به تو، وقتی دقیقا 7 اسفند اجابت می شود و گره می خورد به مراسم سالگرد " حمید باکری" ، یعنی ثبت همیشگی و ماندگار 2 اتفاق بی نظیر برای من . همیشه یادآوری آرامش چشمان "فاطمه امیرانی"* در 7 اسفند ، پس زمینه صدای دلنشین تو را برایم به همراه دارد و انگار این صدا و تصویر به هم آمیخته شده اند و با هم ممزوج! شاید هم ته لهجه ترکی هر دوتان مزید بر علت می شود!! نمی دانم

در سطر اول دعاهایم نامت همیشه جاری ست

همیشه و همیشه برایت امن و ایمان وآرام را خواسته ام و این روزها که تو آرامی

آرامتر از همیشه

برایت دوامش را می خواهم

دوام همیشگی اش را.

این روزها که کم می بینم آرام و رضایت و عشق را

و تو را می بینم که انگار صاحب هر سه شان هستی، باید برایت هر روز " وان یکاد..." بخوانم که ایمن بمانی نازنین.

زلال بمان مثل همیشه لحظه هایت

بی غل و غش و نزدیک دلم پگاه!

تولدت مبارک

مبارک همه مان که ، همه مایی که "تو چون مصرع شعری زیبا سطر برجسته از زندگیمان هستی"*!

.............

*1همسرشهید حمید باکری

*2 مصرعی از شعر حمید مصدق

*پگاه شبیه آن یادداشتی که دوست داشتم بشود نشد، آن هم بعد از این همه ننوشتن برای تو و اینکه همیشه دوست داشتم موقعیتی دست دهد برای نوشتن از تو و با تو...

نشد. این بار هم نشد آنچه دوست می داشتم . گاهی به هزار و یک دلیل نمی شود یادداشت تولد پگاه همیشه خاص و همیشه عزیز زندگی را خاص نوشت... تو به مهربانی چشم هایت ببخش!